|
Dz.U.04.223.2268
USTAWA
z dnia 29 sierpnia 1997
r.
o usługach
turystycznych1)
(tekst jednolity)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. Ustawa
określa warunki świadczenia przez przedsiębiorców usług
turystycznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także za
granicą, jeżeli umowy z klientami o świadczenie tych usług są
zawierane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 1a. (uchylony).
Art. 2. Zawieranie
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w imieniu przedsiębiorcy
zagranicznego umów z klientami o świadczenie usług
turystycznych jest dopuszczalne, jeżeli przedsiębiorca ten prowadzi
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą na
warunkach określonych w ustawie, o której mowa w art. 1.
Art. 3. Przez
użyte w ustawie określenia należy rozumieć:
1) usługi
turystyczne - usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie
inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym;
2) impreza
turystyczna - co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity
program i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują
nocleg lub trwają ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje
zmianę miejsca pobytu;
3) wycieczka
- rodzaj imprezy turystycznej, której program obejmuje zmianę
miejsca pobytu jej uczestników;
4) organizowanie
imprez turystycznych - przygotowywanie lub oferowanie, a także
realizacja imprez turystycznych;
5) organizator
turystyki - przedsiębiorca organizujący imprezę turystyczną;
6) pośrednik
turystyczny - przedsiębiorca, którego działalność polega na
wykonywaniu, na zlecenie klienta, czynności faktycznych i prawnych
związanych z zawieraniem umów o świadczenie usług
turystycznych;
7) agent
turystyczny - przedsiębiorca, którego działalność polega na
stałym pośredniczeniu w zawieraniu umów o świadczenie usług
turystycznych na rzecz organizatorów turystyki posiadających
zezwolenia w kraju lub na rzecz innych usługodawców
posiadających siedzibę w kraju;
7a) przewodnik
turystyczny - osobę zawodowo oprowadzającą turystów lub
odwiedzających po wybranych obszarach, miejscowościach i obiektach
oraz udzielającą o nich informacji;
7b) pilot
wycieczek - osobę towarzyszącą, w imieniu organizatora turystyki,
uczestnikom imprezy turystycznej, sprawującą opiekę nad nimi i
czuwającą nad sposobem wykonania na ich rzecz usług;
8) usługi
hotelarskie - krótkotrwałe, ogólnie dostępne
wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a
także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych
oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych;
9) turysta
- osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza
swoim stałym miejscem pobytu na okres nieprzekraczający 12 miesięcy,
dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy
w odwiedzanej miejscowości i która korzysta z noclegu
przynajmniej przez jedną noc;
10) odwiedzający
- osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza
swoim stałym miejscem pobytu, dla której celem podróży
nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości oraz
niekorzystającą z noclegu;
11) klient
- osobę, która zamierza zawrzeć lub zawarła umowę o
świadczenie usług turystycznych na swoją rzecz lub na rzecz innej
osoby, a zawarcie tej umowy nie stanowi przedmiotu jej działalności
gospodarczej, jak i osobę, na rzecz której umowa została
zawarta, a także osobę, której przekazano prawo do korzystania
z usług turystycznych objętych uprzednio zawartą umową;
12) (uchylony);
13) (uchylony);
14) przedsiębiorca
- przedsiębiorcę i przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu ustawy z
dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr
173, poz. 1807).
Rozdział 2
Organizatorzy
turystyki, pośrednicy i agenci turystyczni
Art. 4. 1. Działalność
gospodarcza w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz
pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o
świadczenie usług turystycznych jest działalnością regulowaną w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie
działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu w rejestrze
organizatorów turystyki i pośredników turystycznych,
zwanego dalej "rejestrem".
2. Działalnością
regulowaną, o której mowa w ust. 1, nie jest działalność
gospodarcza agentów turystycznych, polegająca na stałym
pośredniczeniu w zawieraniu umów o świadczenie usług
turystycznych na rzecz organizatorów turystyki posiadających
wpis do rejestru, lub na rzecz innych usługodawców
posiadających siedzibę w kraju.
Art. 5. 1. Przedsiębiorca
wykonujący działalność gospodarczą w zakresie organizowania imprez
turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w
zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych jest
obowiązany spełniać następujące warunki:
1) zapewniać
kierowanie działalnością przedsiębiorstwa oraz działalnością jego
jednostek organizacyjnych samodzielnie dokonujących czynności
prawnych przez osoby:
a) posiadające
odpowiednie wykształcenie i praktykę, o których mowa w art. 6
ust. 1 i 2,
b) niekarane
za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu, wiarygodności dokumentów,
mieniu oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu;
2) zawrzeć:
a) umowę
gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej albo
b) umowę
ubezpieczenia na rzecz klientów
- w zakresie pokrycia
kosztów powrotu klienta do kraju, w wypadku gdy organizator
turystyki lub pośrednik turystyczny wbrew obowiązkowi nie zapewnia
tego powrotu, a także na pokrycie zwrotu wpłat wniesionych przez
klientów w razie niewykonania zobowiązań umownych;
3) składać
wojewodzie oryginały dokumentów potwierdzających zawarcie
kolejnych umów gwarancji lub ubezpieczenia, o których
mowa w pkt 2, przed upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej.
2. Przedsiębiorca
będący organizatorem turystyki lub pośrednikiem turystycznym, który
w ramach wykonywanej działalności jednocześnie działa jako agent
turystyczny, jest obowiązany:
1) wykonywać
działalność tylko na rzecz organizatorów turystyki wpisanych
do rejestru;
2) w
umowie zawieranej z klientem wskazywać jednoznacznie właściwego
organizatora turystyki, którego reprezentuje;
3) działać
na podstawie ważnej umowy agencyjnej.
3. Obowiązek
posiadania gwarancji lub umowy ubezpieczenia, o których mowa w
ust. 1 pkt 2, dotyczy całego okresu wykonywania działalności.
4. Treść gwarancji
lub umowy ubezpieczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2,
obejmuje upoważnienie dla wojewody lub wskazanej przez niego
jednostki do wydawania dyspozycji wypłaty zaliczki na pokrycie
kosztów powrotu klienta do kraju.
5. Wojewoda jest
uprawniony do występowania na rzecz klientów w sprawach
wypłaty środków z tytułu umowy gwarancji bankowej, umowy
gwarancji ubezpieczeniowej lub umowy ubezpieczenia, na zasadach
określonych w treści tych umów.
6. Z sumy określonej
w umowie gwarancji bankowej, umowie gwarancji ubezpieczeniowej lub
umowie ubezpieczenia pokrywa się w pierwszej kolejności koszty
sprowadzenia do kraju klientów, o których mowa w ust. 1
pkt 2. Jeżeli pozostała suma gwarancji jest niewystarczająca na zwrot
wszystkich wpłat wniesionych przez klientów, wypłaty obniża
się proporcjonalnie do wysokości pozostałej sumy.
Art. 6. 1. Działalnością
w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz działalnością w
zakresie pośrednictwa w zawieraniu umów o świadczenie usług
turystycznych, o której mowa w art. 4 ust. 1, mogą kierować
osoby posiadające:
1) rok
praktyki w obsłudze turystów i ukończone studia wyższe z
zakresu turystyki i rekreacji, prawa, ekonomii lub zarządzania i
marketingu;
2) 2
lata praktyki w obsłudze turystów i ukończoną szkołę średnią z
zakresu obsługi turystów lub ukończone studia wyższe inne niż
wymienione w pkt 1;
3) 4
lata praktyki w obsłudze turystów i ukończoną szkołę średnią
inną niż wymieniona w pkt 2;
4) 6
lat praktyki w obsłudze turystów, w pozostałych przypadkach.
2. Za praktykę w
obsłudze turystów, o której mowa w ust. 1, uważa się
samodzielne wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie
organizowania imprez turystycznych lub pośrednictwa w zawieraniu umów
o świadczenie usług turystycznych, kierowanie jednostkami
organizującymi imprezy turystyczne, pracę na stanowiskach związanych
z przygotowywaniem i zawieraniem umów o świadczenie usług
turystycznych, samodzielne przygotowywanie programów imprez
turystycznych, a także wykonywanie zadań przewodnika turystycznego i
pilota wycieczek.
3. Potwierdzeniem
praktyki, o której mowa w ust. 2, jest zaświadczenie o wpisie
do ewidencji działalności gospodarczej albo zaświadczenie wydane
przez jednostkę organizacyjną powierzającą zainteresowanemu czynności
przy obsłudze turystów.
Art. 7. 1. Organem
właściwym do prowadzenia rejestru jest wojewoda właściwy ze względu
na siedzibę przedsiębiorcy, a w przypadku przedsiębiorcy
zagranicznego - wybrany przez niego wojewoda, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. W przypadku
przedsiębiorcy zagranicznego, który utworzył oddział na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z
dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, organem
właściwym do prowadzenia rejestru jest wojewoda właściwy ze względu
na siedzibę oddziału.
3. Wpisu do rejestru
dokonuje się na wniosek przedsiębiorcy, zawierający następujące dane:
1) firmę
przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, a w przypadku gdy
przedsiębiorca jest osobą fizyczną - adres zamieszkania;
2) numer
identyfikacji podatkowej (NIP), o ile przedsiębiorca taki numer
posiada;
3) określenie
przedmiotu działalności;
4) określenie
zasięgu terytorialnego wykonywanej działalności (obszar kraju, kraje
europejskie lub kraje pozaeuropejskie);
5) wskazanie
głównego miejsca wykonywania działalności objętej wpisem do
rejestru oraz oddziałów;
6) imiona
i nazwiska osób upoważnionych do kierowania działalnością
przedsiębiorcy oraz działalnością jego oddziałów.
4. Do wniosku
przedsiębiorca dołącza oryginał umowy, o której mowa w art. 5
ust. 1 pkt 2, oraz oświadczenie następującej treści:
"Oświadczam, że:
1) dane
zawarte we wniosku o wpis do rejestru organizatorów turystyki
i pośredników turystycznych są kompletne i zgodne z prawdą;
2) znane
mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie
organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie
klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług
turystycznych, określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o
usługach turystycznych.".
5. Oświadczenie
powinno również zawierać:
1) firmę
przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres;
2) oznaczenie
miejsca i datę złożenia oświadczenia;
3) podpis
osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem
imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.
6. Wpis do rejestru
obejmuje dane, określone w ust. 3, z wyjątkiem adresu zamieszkania,
jeżeli jest on inny niż adres siedziby.
7. Rejestr jest
jawny.
8. Rejestr może być
prowadzony w systemie informatycznym.
Art. 8. 1. Wojewoda
przesyła kopię zaświadczenia o wpisie do rejestru oraz kopie
dokumentów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2,
ministrowi właściwemu do spraw turystyki.
2. Minister właściwy
do spraw turystyki, na podstawie kopii dokumentów, o których
mowa w ust. 1, prowadzi Centralną Ewidencję Organizatorów
Turystyki i Pośredników Turystycznych, zwaną dalej
"Ewidencją".
3. Wpisu do
Ewidencji, o której mowa w ust. 2, dokonuje się z urzędu, na
podstawie kopii dokumentów, o których mowa w ust. 1.
4. W ramach
Ewidencji prowadzi się także wykazy:
1) przedsiębiorców,
których wykreślono z rejestru;
2) przedsiębiorców,
którzy wykonywali działalność bez wymaganego wpisu do
rejestru.
5. Podstawą
umieszczenia w wykazach, o których mowa w ust. 4, jest
ostateczna decyzja wojewody o zakazie wykonywania działalności
gospodarczej, o której mowa w art. 71 ustawy o swobodzie
działalności gospodarczej, lub o stwierdzeniu wykonywania
działalności bez wymaganego wpisu do rejestru.
6. W wykazach, o
których mowa w ust. 4, wskazuje się termin, w którym
upływają 3 lata od dnia wykreślenia wpisu do rejestru lub od dnia
uprawomocnienia się decyzji właściwego wojewody o stwierdzeniu
wykonywania działalności bez wpisu do rejestru.
7. Z wykazów,
o których mowa w ust. 4, wykreśla się przedsiębiorcę po
upływie 3 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji o zakazie
wykonywania lub o stwierdzeniu wykonywania działalności bez
wymaganego wpisu do rejestru.
8. Minister właściwy
do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa organizację,
szczegółowy sposób prowadzenia Ewidencji oraz tryb
udzielania informacji o danych objętych wpisem, uwzględniając w
szczególności dokumenty i dane, na podstawie których
dokonuje się wpisu do Ewidencji.
9. Wojewoda udziela
informacji o danych zawartych w rejestrze na zasadach ustalonych dla
Ewidencji.
Art. 9. 1. Minister
właściwy do spraw turystyki oraz wojewoda są upoważnieni do kontroli
prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, w
zakresie:
1) zgodności
ze stanem faktycznym danych zawartych w oświadczeniu, o którym
mowa w art. 7 ust. 4;
2) zgodności
wykonywanej działalności z uzyskanym wpisem do rejestru;
3) przestrzegania
warunków wykonywania działalności gospodarczej określonych
ustawą;
4) zgodności
wykonywanej działalności gospodarczej z zawartymi umowami
agencyjnymi;
5) przestrzegania
przez przedsiębiorców, dających zlecenie agentom, warunków
wykonywania działalności gospodarczej określonych ustawą.
2. W razie
stwierdzenia przez ministra właściwego do spraw turystyki w wyniku
kontroli, o której mowa w ust. 1, uchybień w sposobie
wykonywania działalności gospodarczej, występuje on do właściwego
wojewody o podjęcie stosownych działań.
3. Wojewoda wydaje
decyzję administracyjną o stwierdzeniu wykonywania działalności
gospodarczej, o której mowa w art. 4 ust. 1, bez wymaganego
wpisu do rejestru oraz o zakazie wykonywania działalności
gospodarczej objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat.
4. Decyzja, o której
mowa w ust. 3, zawiera w szczególności:
1) firmę
przedsiębiorcy;
2) imię
i nazwisko oraz datę urodzenia osoby lub osób upoważnionych do
kierowania działalnością przedsiębiorcy;
3) datę
stwierdzenia wykonywania działalności bez wymaganego wpisu do
rejestru.
Art. 10. 1. Minister
właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze
rozporządzenia, minimalną wysokość sumy gwarancji, o których
mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a, uwzględniając zakres i rodzaj
działalności wykonywanej przez organizatorów turystyki i
pośredników turystycznych.
2. Minister właściwy
do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw turystyki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres
ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt
2 lit. b, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną
sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę
wykonywanej działalności oraz jej zakres.
Art. 10a. Rażącym
naruszeniem warunków wykonywania działalności jest:
1) zawieranie
umów z klientami bez uprzedniego zawarcia umowy, o której
mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2;
2) nieprzedłożenie
wojewodzie oryginału dokumentu, o którym mowa w art. 5 ust. 1
pkt 2;
3) niedopełnienie
obowiązków przedsiębiorcy określonych w rozdziale 3 ustawy;
4) powierzenie
przez organizatora turystyki wykonywania zadań przewodnika
turystycznego lub pilota wycieczek osobie nieuprawnionej lub
nieposiadającej znajomości języka, o którym mowa w art. 31,
albo nieposiadającej aktualnego zaświadczenia lekarskiego o braku
przeciwwskazań do wykonywania zadań przewodnika turystycznego lub
pilota wycieczek, wydanego zgodnie z przepisami wymienionymi w art.
23 ust. 1;
5) używanie
oraz powoływanie się na posiadany wpis do rejestru, w celu
wprowadzenia w błąd klientów co do rzeczywistego charakteru
wykonywanej przez siebie działalności, przy prowadzeniu sprzedaży
prawa do korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w
oznaczonym czasie w każdym roku;
6) wykonywanie
działalności poza zakresem terytorialnym określonym we wniosku.
Art. 10b. Przedsiębiorcę
występującego wobec klientów jako agent turystyczny, który:
1) w
umowach zawieranych z klientami nie wskazuje jednoznacznie właściwego
organizatora turystyki, którego reprezentuje, lub
2) działa
jako agent organizatora turystyki, który nie jest uprawniony
do zawierania umów z klientami na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, lub
3) działa
bez ważnej umowy agencyjnej lub przekracza jej zakres
- uznaje się za
organizatora turystyki wykonującego działalność bez wymaganego wpisu
do rejestru działalności organizatorów turystyki i pośredników
turystycznych.
Rozdział 3
Ochrona klienta
Art. 11. W
zakresie nieuregulowanym ustawą do umów z klientami
zawieranych przez organizatorów turystyki i pośredników
turystycznych stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego oraz inne
przepisy dotyczące ochrony konsumenta.
Art. 11a. 1. Organizator
turystyki odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o
świadczenie usług turystycznych, chyba że niewykonanie lub
nienależyte wykonanie jest spowodowane wyłącznie:
1) działaniem
lub zaniechaniem klienta;
2) działaniem
lub zaniechaniem osób trzecich, nieuczestniczących w
wykonywaniu usług przewidzianych w umowie, jeżeli tych działań lub
zaniechań nie można było przewidzieć ani uniknąć, albo
3) siłą
wyższą.
2. Wyłączenie
odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy, w
przypadkach wymienionych w ust. 1, nie zwalnia organizatora turystyki
od obowiązku udzielenia w czasie trwania imprezy turystycznej pomocy
poszkodowanemu klientowi.
Art. 11b. 1. Nie
można w drodze umowy wyłączyć lub ograniczyć odpowiedzialności
określonej w art. 11a, także w razie wyboru prawa obcego, z
zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2. Odpowiedzialność
za szkodę wyrządzoną klientowi wskutek niewykonania lub nienależytego
wykonania umowy o świadczenie usług turystycznych może być
ograniczona tylko wówczas, gdy określa to umowa
międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska.
3. Organizatorzy
turystyki w umowach z klientami mogą ograniczyć odpowiedzialność za
niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług w czasie imprezy
turystycznej do dwukrotności ceny imprezy turystycznej względem
każdego klienta.
4. Ograniczenie, o
którym mowa w ust. 3, nie może dotyczyć szkód na
osobie.
Art. 12. 1. Organizator
turystyki lub pośrednik turystyczny, który proponuje klientom
imprezy turystyczne lub usługi turystyczne, udostępniając im
odpowiednie informacje pisemne, a w szczególności broszury,
foldery, katalogi, jest obowiązany wskazać w tych materiałach w
sposób dokładny i zrozumiały:
1) cenę
imprezy turystycznej lub usługi turystycznej albo sposób jej
ustalenia;
2) miejsce
pobytu lub trasę imprezy;
3) rodzaj,
klasę, kategorię lub charakterystykę środka transportu;
4) położenie,
rodzaj i kategorię obiektu zakwaterowania, według przepisów
kraju pobytu;
5) ilość
i rodzaj posiłków;
6) program
zwiedzania i atrakcji turystycznych;
7) kwotę
lub procentowy udział zaliczki w cenie imprezy turystycznej lub
usługi turystycznej oraz termin zapłaty całej ceny;
8) termin
powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy
turystycznej lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej
liczby zgłoszeń, jeżeli realizacja usług jest uzależniona od liczby
zgłoszeń;
9) podstawy
prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy;
10) ogólne
informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i
sanitarnych oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału w
imprezie turystycznej.
1a. Informacje, o
których mowa w ust. 1, nie mogą wprowadzać klienta w błąd.
2. Jeżeli umowa
zawarta z klientem nie zawiera odmiennych postanowień, to odpowiednie
wskazania zawarte w informacjach pisemnych, o których mowa w
ust. 1 pkt 1-8, stają się elementem umowy.
Art. 13. 1. Organizator
turystyki lub pośrednik turystyczny jest obowiązany podać klientowi,
przed zawarciem umowy:
1) ogólne
informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i
sanitarnych, w szczególności o terminach oczekiwania na
wydanie paszportu i wizy oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących
udziału w imprezie turystycznej;
2) informację
o możliwości zawarcia umowy ubezpieczenia od kosztów
rezygnacji z udziału w imprezie turystycznej oraz o zakresie
ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów
leczenia.
2. Organizator
turystyki jest obowiązany poinformować klienta o szczególnych
zagrożeniach życia i zdrowia na odwiedzanych obszarach oraz o
możliwości ubezpieczenia z tym związanego. Dotyczy to także zagrożeń
powstałych po zawarciu umowy.
3. Organizator
turystyki jest obowiązany we właściwym czasie, przed rozpoczęciem
imprezy turystycznej, podać klientom:
1) nazwisko
lub nazwę lokalnego przedstawiciela organizatora turystyki (lub innej
instytucji), do którego klient może zwracać się w razie
trudności, a także jego adres i numer telefonu;
2) w
odniesieniu do imprez turystycznych dla dzieci - informację o
możliwości bezpośredniego kontaktu z dzieckiem lub osobą
odpowiedzialną w miejscu pobytu dziecka;
3) planowany
czas przejazdu, miejsca i czas trwania postojów;
4) szczegółowe
informacje dotyczące połączeń komunikacyjnych oraz miejsca, jakie
klient będzie zajmował w środku transportu, w szczególności
kabiny na statku lub przedziału sypialnego w pociągu.
3a. Informacje, o
których mowa w ust. 1-3, powinny być podane klientowi na
piśmie.
4. Udzielenie
informacji, o których mowa w ust. 1-3, nie zwalnia
organizatora turystyki od obowiązku opieki nad turystami.
Art. 14. 1. Umowa
o świadczenie usług turystycznych polegających na organizowaniu
imprez turystycznych wymaga formy pisemnej.
2. Umowa powinna
określać:
1) organizatora
turystyki i numer jego wpisu do rejestru, o którym mowa w art.
4 ust. 1, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), a także imię i
nazwisko oraz pełnioną funkcję osoby, która w jego imieniu
umowę podpisała;
2) miejsce
pobytu lub trasę wycieczki;
3) czas
trwania imprezy turystycznej;
4) program
imprezy turystycznej obejmujący rodzaj, jakość i terminy oferowanych
usług, w tym:
a) rodzaj,
charakter i kategorię środka transportu oraz datę, godzinę, miejsce
wyjazdu i planowanego powrotu,
b) położenie,
rodzaj i kategorię obiektu hotelarskiego zgodnie z przepisami kraju
pobytu lub opis wyposażenia obiektów niezaliczanych do
rodzajów i kategorii,
c) ilość
i rodzaj posiłków,
d) program
zwiedzania i inne usługi wliczone w cenę imprezy turystycznej;
5) cenę
imprezy turystycznej, wraz z wyszczególnieniem wszelkich
koniecznych należności, podatków i opłat, jeżeli nie są one
zawarte w cenie, oraz wyraźne sformułowanie okoliczności, które
mogą spowodować podwyższenie ceny zgodnie z art. 17;
6) sposób
zapłaty;
7) rodzaj
i zakres ubezpieczenia turystów oraz nazwę i adres
ubezpieczyciela;
7a) termin
powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy
turystycznej lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej
liczby zgłoszeń, jeżeli realizacja usług jest uzależniona od liczby
zgłoszeń;
7b) termin
zawiadomienia o przeniesieniu uprawnień i przejęciu obowiązków,
o którym mowa w art. 16 ust. 2;
8) sposób
zgłaszania reklamacji związanych z wykonywaniem usług przez
organizatora turystyki lub osobę z nim współpracującą wraz z
podaniem terminu zgłaszania takich reklamacji;
9) wymagania
specjalne, o których klient powiadomił organizatora turystyki
lub pośrednika turystycznego i na które strony umowy wyraziły
zgodę;
10) podstawy
prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy.
2a. Osoba, która
zawarła z klientem umowę o świadczenie usług turystycznych, jest
obowiązana niezwłocznie dostarczyć klientowi jeden egzemplarz tej
umowy.
3. Organizatorzy
turystyki, organizujący imprezy turystyczne za granicą, mają
obowiązek zawarcia na rzecz osób uczestniczących w tych
imprezach umów ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych
wypadków i kosztów leczenia.
4. Organizator
turystyki jest obowiązany wydać klientowi wpłacającemu należność za
imprezę turystyczną lub zaliczkę przekraczającą 10 % tej sumy:
1) pisemne
potwierdzenie posiadania gwarancji, o której mowa w art. 5
ust. 1 pkt 2 lit. a, wraz ze wskazaniem sposobu ubiegania się o
wypłatę środków z tej gwarancji w wypadkach określonych
ustawą, lub
2) pisemne
potwierdzenie zawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa w
art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, wraz ze wskazaniem sposobu ubiegania się
o wypłatę środków z umowy ubezpieczenia.
5. Organizator,
który przed rozpoczęciem imprezy turystycznej jest zmuszony, z
przyczyn od niego niezależnych, zmienić istotne warunki umowy z
klientem, z zastrzeżeniem art. 17, powinien niezwłocznie o tym
powiadomić klienta. W takiej sytuacji klient powinien niezwłocznie
poinformować organizatora, czy:
1) przyjmuje
proponowaną zmianę umowy albo
2) odstępuje
od umowy za natychmiastowym zwrotem wszystkich wniesionych świadczeń
i bez obowiązku zapłaty kary umownej.
6. Jeżeli klient,
zgodnie z ust. 5, odstępuje od umowy lub jeżeli organizator odwołuje
imprezę turystyczną z przyczyn niezależnych od klienta, klient ma
prawo, według swojego wyboru:
1) uczestniczyć
w imprezie zastępczej o tym samym lub wyższym standardzie, chyba że
zgodzi się na imprezę o niższym standardzie za zwrotem różnicy
w cenie;
2) żądać
natychmiastowego zwrotu wszystkich wniesionych świadczeń.
7. W wypadkach
określonych w ust. 6 klient może dochodzić odszkodowania za
niewykonanie umowy, chyba że odwołanie imprezy turystycznej nastąpiło
z powodu:
1) zgłoszenia
się mniejszej liczby uczestników niż liczba minimalna
określona w umowie, a organizator powiadomił o tym klienta na piśmie
w uzgodnionym terminie;
2) siły
wyższej.
Art. 15. (uchylony).
Art. 16. 1. Klient
może bez zgody organizatora turystyki przenieść na osobę spełniającą
warunki udziału w imprezie turystycznej wszystkie przysługujące mu z
tytułu umowy o świadczenie usług turystycznych uprawnienia, jeżeli
jednocześnie osoba ta przejmuje wszystkie wynikające z tej umowy
obowiązki.
2. Przeniesienie
uprawnień i przejęcie obowiązków, o którym mowa w ust.
1, jest skuteczne wobec organizatora turystyki, jeżeli klient
zawiadomi go o tym przed rozpoczęciem imprezy turystycznej w terminie
określonym w umowie.
3. Za nieuiszczoną
część ceny imprezy turystycznej oraz koszty poniesione przez
organizatora turystyki w wyniku zmiany uczestnika imprezy
turystycznej klient i osoba przejmująca jego uprawnienia odpowiadają
solidarnie.
Art. 16a. 1. Organizator
turystyki, który w czasie trwania danej imprezy turystycznej
nie wykonuje przewidzianych w umowie usług, stanowiących istotną
część programu tej imprezy, jest obowiązany, bez obciążania klienta
dodatkowymi kosztami, wykonać w ramach tej imprezy odpowiednie
świadczenia zastępcze. Jeżeli jakość świadczenia zastępczego jest
niższa od jakości usługi określonej w programie imprezy turystycznej,
klient może żądać odpowiedniego obniżenia ceny imprezy.
2. Jeżeli wykonanie
świadczeń zastępczych, o których mowa w ust. 1, jest
niemożliwe albo klient z uzasadnionych powodów nie wyraził na
nie zgody i odstąpił od umowy, organizator turystyki jest obowiązany,
bez obciążania klienta dodatkowymi kosztami z tego tytułu, zapewnić
mu powrót do miejsca rozpoczęcia imprezy turystycznej lub do
innego uzgodnionego miejsca w warunkach nie gorszych niż określone w
umowie.
3. W razie
odstąpienia od umowy, o którym mowa w ust. 2, organizator
turystyki nie może żądać od klienta żadnych dodatkowych świadczeń z
tego tytułu, w szczególności zapłaty kary umownej. Klient może
żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania umowy.
4. W razie
niemożności wykonania świadczenia zastępczego, o której mowa w
ust. 2, klient może żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania
umowy, chyba że niemożność wykonania świadczenia zastępczego jest
spowodowana wyłącznie:
1) działaniami
lub zaniechaniami osób trzecich, nieuczestniczących w
wykonywaniu świadczenia zastępczego, jeżeli tych działań lub
zaniechań nie można było przewidzieć ani uniknąć, albo
2) siłą
wyższą.
Art. 16b. 1. Jeżeli
w trakcie imprezy turystycznej klient stwierdza wadliwe wykonywanie
umowy, powinien niezwłocznie zawiadomić o tym wykonawcę usługi oraz
organizatora turystyki, w sposób odpowiedni dla rodzaju
usługi.
2. Umowa powinna
jednoznacznie określać obowiązek klienta w zakresie, o którym
mowa w ust. 1.
Art. 17. 1. Cena
ustalona w umowie nie może być podwyższona, chyba że umowa wyraźnie
przewiduje możliwość podwyższenia ceny, a organizator turystyki
udokumentuje wpływ na podwyższenie ceny jednej z następujących
okoliczności:
1) wzrostu
kosztów transportu;
2) wzrostu
opłat urzędowych, podatków lub opłat należnych za takie
usługi, jak lotniskowe, załadunkowe lub przeładunkowe w portach
morskich i lotniczych;
3) wzrostu
kursów walut.
2. W okresie 20 dni
przed datą wyjazdu cena ustalona w umowie nie może być podwyższona.
Art. 18. (uchylony).
Art. 19. 1. Postanowienia
umów zawieranych przez organizatorów turystyki z
klientami mniej korzystne dla klientów niż postanowienia
niniejszej ustawy są nieważne.
2. W miejsce
postanowień umowy mniej korzystnych dla klienta obowiązują przepisy
ustawy.
Art. 19a. Przepisy
niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy
działającego w okolicznościach określonych w art. 10b ust. 1(1).
Rozdział 4
Przewodnicy
turystyczni i piloci wycieczek
Art. 20. 1. Przewodnikiem
turystycznym lub pilotem wycieczek może być osoba, która
posiada uprawnienia określone ustawą.
2. Do zadań
przewodnika turystycznego należy oprowadzanie wycieczek oraz fachowe
udzielanie ich uczestnikom informacji o kraju, odwiedzanych
miejscowościach, obszarach i obiektach.
3. Do zadań pilota
wycieczek należy sprawowanie, w imieniu organizatora turystyki,
opieki nad uczestnikami imprezy turystycznej w niezbędnym zakresie,
wynikającym z charakteru imprezy, czuwanie nad sposobem wykonywania
usług świadczonych na rzecz uczestników podczas imprezy oraz
przyjmowanie od nich reklamacji dotyczących świadczonych im usług, a
także reprezentowanie organizatora turystyki wobec kontrahentów
świadczących usługi w trakcie trwania imprezy.
4. Pilot wycieczek
ma obowiązek potwierdzić klientowi przyjęcie reklamacji, a w wypadku
jej niezałatwienia, przekazania jej niezwłocznie organizatorowi
turystyki.
5. W wypadku odmowy
uwzględnienia reklamacji organizator turystyki jest obowiązany
szczegółowo uzasadnić na piśmie przyczyny odmowy.
6. Jeżeli
organizator turystyki nie ustosunkuje się do reklamacji na piśmie, w
terminie 30 dni od dnia zakończenia imprezy turystycznej, a w wypadku
zgłoszenia tej reklamacji po zakończeniu imprezy turystycznej w
terminie 30 dni od jej złożenia, uważa się, że uznał reklamację za
uzasadnioną.
Art. 21. 1. Przewodnicy
turystyczni otrzymują uprawnienia następujących rodzajów:
1) przewodników
górskich dla określonych obszarów górskich;
2) przewodników
miejskich dla poszczególnych miast;
3) przewodników
terenowych dla poszczególnych województw, regionów
oraz tras turystycznych.
2. Uprawnienia
przewodników górskich dzielą się na trzy klasy w
zależności od stopnia trudności tras i wycieczek.
3. Uprawnienia
przewodnika terenowego obejmują również miasta położone w
obrębie województwa lub regionu.
4. Minister właściwy
do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, może określić wykaz
miast, w których wykonywanie zadań przewodnika turystycznego
wymaga posiadania uprawnień przewodnika miejskiego, uwzględniając
szczególne walory turystyczne tych miast.
Art. 22. Uprawnienia
przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek otrzymuje osoba,
która:
1) ukończyła
18 lat;
2) ukończyła
szkołę średnią;
3) posiada
stan zdrowia umożliwiający wykonywanie zadań przewodnika
turystycznego lub pilota wycieczek;
4) nie
była karana za przestępstwa umyślne lub inne popełnione w związku z
wykonywaniem zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek;
5) odbyła
szkolenie teoretyczne i praktyczne oraz zdała egzamin na przewodnika
turystycznego lub na pilota wycieczek, z zastrzeżeniem art. 22a.
Art. 22a. 1. Osoby
wymienione w art. 49 ust. 1, które nie potwierdziły
posiadanych uprawnień w terminie określonym w art. 49 ust. 2,
dopuszcza się odpowiednio do egzaminu na przewodnika turystycznego
lub pilota wycieczek bez konieczności odbycia szkolenia teoretycznego
i praktycznego.
2. Osoby posiadające
uprawnienia przewodnika turystycznego dopuszcza się do egzaminu
umożliwiającego uzyskanie uprawnień obejmujących dodatkowy zakres
terytorialny bez konieczności odbycia szkolenia teoretycznego i
praktycznego.
Art. 23. 1. Osoba
ubiegająca się o nadanie uprawnień przewodnika turystycznego lub
pilota wycieczek podlega badaniom lekarskim wstępnym, a osoba
posiadająca takie uprawnienia - badaniom okresowym, w trybie i
zakresie określonych w przepisach o badaniach lekarskich pracowników.
2. Przewodnik
turystyczny lub pilot wycieczek, który nie przedstawi
właściwemu wojewodzie aktualnego zaświadczenia lekarskiego o braku
przeciwwskazań do wykonywania zadań przewodnika turystycznego lub
pilota wycieczek, wydanego zgodnie z przepisami, o których
mowa w ust. 1, nie może wykonywać zadań wymagających posiadania
odpowiednio uprawnień przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek.
Art. 24. 1. Szkolenie,
o którym mowa w art. 22 pkt 5, mogą prowadzić jednostki
organizacyjne lub osoby upoważnione na podstawie decyzji
administracyjnej wojewody właściwego ze względu na ich siedzibę lub
miejsce zamieszkania, a w wypadku jednostek organizacyjnych lub osób
mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa
członkowskiego Unii Europejskiej - wybranego przez nich wojewody,
zwane dalej "organizatorami szkolenia", które:
1) do
prowadzenia zajęć teoretycznych dysponują kadrą wykładowców
posiadających wykształcenie wyższe;
2) do
prowadzenia zajęć praktycznych dysponują kadrą instruktorów
posiadających udokumentowaną praktykę w zakresie wykonywania zadań
odpowiednio przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek w wymiarze
co najmniej 50 dni w okresie 5 lat poprzedzających dzień złożenia
wniosku o udzielenie upoważnienia;
3) zapewnią
warunki umożliwiające realizację zajęć, w tym także praktycznych,
oraz odpowiednią obsługę biurową wraz z przechowywaniem i
udostępnianiem dokumentacji szkolenia.
2. Potwierdzeniem
posiadania praktyki, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest
zaświadczenie wydane przez organizatora turystyki lub jednostkę
organizacyjną powierzającą zadania odpowiednio przewodnika
turystycznego lub pilota wycieczek.
3. Upoważnienie, o
którym mowa w ust. 1, wydaje się na przeprowadzenie jednego
szkolenia lub na stałe.
4. Decyzja, o której
mowa w ust. 1, powinna zawierać w szczególności:
1) numer
upoważnienia;
2) oznaczenie
organu udzielającego upoważnienia;
3) datę
wydania upoważnienia;
4) oznaczenie
organizatora szkolenia;
5) wskazanie
siedziby i adresu zakładu głównego organizatora szkolenia oraz
oddziałów;
6) imię
i nazwisko osoby (osób) kierujących szkoleniem;
7) określenie
przedmiotu i zakresu szkolenia;
8) okres,
na który udziela się upoważnienia stosownie do ust. 3;
9) pouczenie
o obowiązkach organizatora szkolenia w związku z prowadzeniem
działalności objętej upoważnieniem oraz o skutkach związanych z
niewywiązaniem się z tych obowiązków.
5. Organizator
szkolenia jest obowiązany zgłaszać organowi, który udzielił
upoważnienia, zmiany danych, o których mowa w ust. 4 pkt 5 i
6.
6. W wypadku
zgłoszenia zmian danych, o których mowa w ust. 4 pkt 5 i 6,
organ, który udzielił upoważnienia, wydaje decyzję
administracyjną o zmianie upoważnienia.
7. Upoważnienie może
zostać cofnięte, jeżeli organizator szkolenia przestał spełniać
warunki określone w ust. 1 lub gdy szkolenie jest prowadzone
niezgodnie z wydanym upoważnieniem.
Art. 24a. 1. Wojewoda
jest upoważniony do kontroli organizatorów szkoleń w zakresie:
1) spełniania
wymagań niezbędnych do uzyskania upoważnienia;
2) zgodności
prowadzonej działalności z wydanym upoważnieniem.
2. Kontroli, o
której mowa w ust. 1, dokonują osoby imiennie upoważnione
przez wojewodów.
3. Wojewoda może
wezwać organizatora szkolenia do usunięcia stwierdzonych uchybień w
wyznaczonym terminie, pod rygorem cofnięcia upoważnienia.
4. Cofnięcie
upoważnienia do szkolenia oraz stwierdzenie jego prowadzenia bez
wymaganego upoważnienia następuje w formie decyzji administracyjnej.
5. Organizator
szkolenia, któremu cofnięto upoważnienie do szkolenia, a także
organizator szkolenia, który prowadził szkolenie bez
wymaganego upoważnienia, nie może uzyskać żadnego z upoważnień, o
których mowa w art. 24 ust. 3, w okresie 3 lat od daty wydania
decyzji o cofnięciu upoważnienia lub o stwierdzeniu prowadzenia
szkolenia bez wymaganego upoważnienia.
Art. 24b. Minister
właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określi:
1) warunki,
jakie powinien spełniać organizator szkolenia ubiegający się o
upoważnienie do szkolenia przewodników turystycznych i pilotów
wycieczek, z uwzględnieniem w szczególności warunków
materialnych umożliwiających realizację zajęć, kwalifikacji kadry
wykładowców i instruktorów, oraz warunki przechowywania
i udostępniania dokumentacji szkolenia;
2) warunki,
jakim powinien odpowiadać wniosek o upoważnienie do szkolenia
przewodników turystycznych i pilotów wycieczek oraz
tryb i szczegółowe zasady kontroli szkoleń, z uwzględnieniem w
szczególności dokumentów, jakie powinny być załączane
do wniosku oraz ze szczególnym uwzględnieniem zakresu,
procedury i częstotliwości dokonywania kontroli szkoleń.
Art. 25. 1. Egzamin
przeprowadza komisja egzaminacyjna powoływana przez wojewodę
właściwego ze względu na:
1) obszar
uprawnień - dla przewodników turystycznych;
2) miejsce
organizacji kursu - dla pilotów wycieczek.
2. W wypadku gdy
obszar uprawnień, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje
terytorium wykraczające poza jedno województwo, egzamin
przeprowadza komisja egzaminacyjna powoływana przez wojewodę
właściwego ze względu na zakres terytorialny jednej z części obszaru,
którego dotyczą uprawnienia przewodnika turystycznego.
3. Wyboru komisji
egzaminacyjnej w wypadku, o którym mowa w ust. 2, dokonuje
osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień przewodnika turystycznego.
4. Do komisji
egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 1 i 2, powołuje się
przedstawicieli stowarzyszeń zrzeszających przewodników
turystycznych i pilotów wycieczek oraz organizacji
zrzeszających organizatorów turystyki, a także przedstawiciela
wojewódzkiego konserwatora zabytków, jeżeli na obszarze
objętym uprawnieniami, o które ubiega się kandydat na
przewodnika turystycznego, znajdują się obiekty zabytkowe i muzea.
5. Do komisji
egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 1 i 2, można powołać
także nauczycieli akademickich specjalizujących się w dziedzinie
turystyki.
6. Za sprawdzenie
kwalifikacji osób ubiegających się o uprawnienia przewodnika
turystycznego lub pilota wycieczek oraz za sprawdzenie znajomości
języka obcego przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek pobiera
się opłaty.
Art. 26. 1. Uprawnienia
przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek mogą być zawieszone za
powtarzające się uchybienia w wykonywaniu zadań lub postępowaniu
przewodnika turystycznego albo pilota wycieczek:
1) jeżeli
uchybienie stwierdzą osoby uprawnione do kontroli;
2) w
wypadku skarg potwierdzonych co do ich słuszności.
2. Zawieszenie
uprawnień przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek może
nastąpić na okres do 12 miesięcy. Przywrócenie zawieszonych
uprawnień wojewoda może uzależnić od zdania egzaminu sprawdzającego,
obejmującego część lub całość zakresu umiejętności wymaganych od
przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek.
3. Egzamin
sprawdzający przeprowadza komisja egzaminacyjna, o której mowa
w art. 25 ust. 1.
Art. 27. Uprawnienia
przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek cofa się, jeżeli
przewodnik turystyczny lub pilot wycieczek:
1) zostanie
skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa, o którym
mowa w art. 22 pkt 4;
2) nie
zda egzaminu sprawdzającego, o którym mowa w art. 26 ust. 2;
3) wykonuje
zadania przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek, nie
przedstawiając uprzednio właściwemu wojewodzie aktualnego orzeczenia
o braku przeciwwskazań do wykonywania zadań odpowiednio przewodnika
turystycznego lub pilota wycieczek, wydanego zgodnie z art. 23.
Art. 28. 1. Uprawnienia
przewodnika turystycznego i pilota wycieczek osobom będącym
obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej nadaje, odmawia nadania,
zawiesza i przywraca oraz cofa wojewoda właściwy dla miejsca ich
zamieszkania, a w wypadku nieposiadania miejsca zamieszkania na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - wojewoda wybrany przez te
osoby ubiegające się o te uprawnienia, w formie decyzji
administracyjnej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2. Uprawnienia
przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek osobom niebędącym
obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej, nieposiadającym miejsca
zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, spełniającym
warunki określone w art. 22, nadaje, odmawia ich nadania, zawiesza,
przywraca oraz cofa wojewoda wybrany przez osobę ubiegającą się o te
uprawnienia.
3. Uprawnienia
przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek obywatelom państw
członkowskich Unii Europejskiej nieposiadającym miejsca zamieszkania
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którzy nabyli
kwalifikacje do wykonywania zawodu przewodnika turystycznego lub
pilota wycieczek w tych państwach, nadaje, zawiesza, przywraca oraz
cofa wojewoda wybrany przez osobę ubiegającą się o te uprawnienia.
Podstawę do nadania uprawnień stanowi decyzja ministra właściwego do
spraw turystyki o uznaniu kwalifikacji do wykonywania zawodu
przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, wydana na podstawie odrębnych przepisów.
4. Ewidencję
nadanych uprawnień przewodnika turystycznego i pilota wycieczek
prowadzą wojewodowie, o których mowa w ust. 1-3.
5. Nadanie uprawnień
przewodnika turystycznego i pilota wycieczek dokumentuje się poprzez
wydanie odpowiedniej legitymacji i identyfikatora.
Art. 29. 1. Osoby
wykonujące zadania przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek
podlegają kontroli. Kontrola obejmuje:
1) posiadanie
uprawnień co do ich obszaru i ważności;
2) poprawność
wykonywania zadań przewodnika turystycznego i pilota wycieczek.
2. Kontroli podlega
także zapewnienie przez organizatorów turystyki opieki
przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek nad uczestnikami
imprezy turystycznej, przewidzianej w art. 30 i art. 31.
3. Kontroli, o
której mowa w ust. 1 i 2, dokonują osoby imiennie upoważnione
przez wojewodów.
4. Osoby dokonujące
kontroli powiadamiają o stwierdzonych uchybieniach wojewodę
właściwego ze względu na miejsce dokonanej kontroli.
5. Wojewoda, o
którym mowa w ust. 4, przekazuje otrzymane wyniki kontroli
wojewodzie, który nadał uprawnienia przewodnikowi
turystycznemu lub pilotowi wycieczek.
Art. 30. 1. Organizatorzy
turystyki, podlegający obowiązkowi uzyskania wpisu w rejestrze,
organizujący wycieczki w kraju i za granicą, w których
uczestniczy co najmniej 10 osób realizujących wspólny
program, są obowiązani, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zapewnić
uczestnikom:
1) wycieczek
w kraju - usługi przewodnika turystycznego oraz opiekę pilota
wycieczek,
2) wycieczek
za granicą - opiekę pilota wycieczek
- posiadających
odpowiednie uprawnienia.
2. Przedsiębiorcy, o
których mowa w ust. 1, są obowiązani wystawić przewodnikowi
turystycznemu i pilotowi wycieczek pisemne zlecenie, określając w nim
miejsce (obszar) i czas usługi przewodnickiej lub pilotarskiej, oraz
upoważnienie do działania w imieniu organizatora w zakresie
niezbędnym do prowadzenia imprezy turystycznej.
Art. 31. 1. Organizator
turystyki organizujący wycieczki za granicą jest obowiązany zapewnić
opiekę pilota wycieczek posiadającego znajomość języka powszechnie
znanego w kraju odwiedzanym lub języka uzgodnionego z kontrahentem
zagranicznym.
2. Organizator
turystyki organizujący wycieczki dla turystów z zagranicy jest
obowiązany zapewnić usługi przewodnika turystycznego i opiekę pilota
wycieczek posiadających znajomość języka obcego umożliwiającą
swobodny kontakt z uczestnikami lub języka uzgodnionego z
kontrahentem zagranicznym.
Art. 32. 1. Znajomość
języka obcego dokumentuje się dyplomem ukończenia studiów
filologicznych, nauczycielskiego kolegium języków obcych lub
świadectwem ukończenia szkoły z obcym językiem wykładowym za granicą.
2. Osoby, które
nie legitymują się dokumentami wymienionymi w ust. 1, mogą złożyć
egzamin ze znajomości języka obcego przed komisją egzaminacyjną
języków obcych, o której mowa w ust. 3.
3. Komisje
egzaminacyjne języków obcych powołują wojewodowie spośród
osób znajdujących się na liście ministra właściwego do spraw
turystyki, ogłoszonej w formie obwieszczenia w dzienniku urzędowym
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw turystyki.
4. Minister właściwy
do spraw oświaty i wychowania, w drodze rozporządzenia, może uznać za
udokumentowaną znajomość języka obcego potwierdzoną świadectwem
wystawionym przez inne instytucje niż wymienione w ust. 1.
Art. 33. 1. Przewodnicy
turystyczni mogą po przeszkoleniu oprowadzać obsługiwane wycieczki po
muzeach, wystawach i zabytkach, gdy zadania tego nie wykonuje
uprawniony pracownik etatowy.
2. W programie
szkolenia przewodników turystycznych uwzględnia się znajomość
muzeów położonych na obszarze ważności ich uprawnień.
3. Minister właściwy
do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia,
określi sposób wykonywania funkcji przewodnika turystycznego w
muzeach i zabytkach oraz szkolenia, ze szczególnym
uwzględnieniem specyfiki zbiorów muzealnych i zabytków
w programach szkoleń.
Art. 33a. (uchylony).
Art. 34. 1. Minister
właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określi:
1) właściwość
terytorialną wojewodów powołujących komisje egzaminacyjne dla
przewodników turystycznych i pilotów wycieczek, z
uwzględnieniem w szczególności podziału administracyjnego
kraju;
2) kwalifikacje,
skład, sposób powoływania i odwoływania członków
komisji egzaminacyjnych, o których mowa w art. 25, zasady
egzaminowania kandydatów na przewodników turystycznych
i pilotów wycieczek oraz wzór świadectwa wydawanego
przez te komisje, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu
powoływania zespołów egzaminacyjnych;
3) warunki,
jakim powinien odpowiadać wniosek o nadanie uprawnień przewodnika
turystycznego i pilota wycieczek, z uwzględnieniem w szczególności
dokumentów, jakie powinny być załączane do wniosku;
4) programy
szkolenia kandydatów na przewodników turystycznych i
pilotów wycieczek, z uwzględnieniem w szczególności
minimalnego wymiaru godzin zajęć dla poszczególnych
przedmiotów stanowiących program szkolenia;
5) warunki
uzyskiwania poszczególnych klas przewodników górskich,
zakres terytorialny uprawnień przewodników górskich i
stopień trudności tras oraz wycieczek prowadzonych przez przewodników
górskich posiadających uprawnienia określonej klasy, ze
szczególnym uwzględnieniem programów podstawowego
szkolenia specjalistycznego oraz programów uzupełniającego
szkolenia dla przewodników górskich poszczególnych
klas;
6) miasta
i obszary, na których organizatorzy turystyki, zgodnie z art.
30 ust. 1, mają obowiązek zapewnienia opieki przewodnika
turystycznego, ze szczególnym uwzględnieniem największych
miast o znaczeniu historycznym i kulturowym oraz obszarów
posiadających szczególne walory turystyczne;
7) skład
i zasady działania komisji egzaminacyjnych języków obcych, o
których mowa w art. 32 ust. 3, wzór świadectwa
wydawanego przez te komisje oraz tryb wyłaniania kandydatów do
umieszczenia na liście ministra właściwego do spraw turystyki, o
której mowa w art. 32 ust. 3, ze szczególnym
uwzględnieniem wymagań, które kandydaci do umieszczenia na tej
liście powinni spełniać, oraz sposobu dokumentowania tych wymagań;
8) wysokość
opłat za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o
uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek,
sprawdzenie znajomości języka obcego przez komisję egzaminacyjną
języków obcych, o której mowa w art. 32 ust. 3, oraz
wysokość wynagrodzenia egzaminatorów, z uwzględnieniem w
szczególności wysokości opłat za poszczególne części
egzaminów, zasad ich zwrotu w wypadku nieprzystąpienia do
egzaminu oraz zasad wynagradzania egzaminatorów za
przygotowywanie pytań do egzaminu;
9) wzory
dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień przewodnika
turystycznego i pilota wycieczek, a także tryb okazywania legitymacji
przewodnika turystycznego i pilota wycieczek upoważnionym organom
oraz sposób noszenia identyfikatorów podczas
wykonywania zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek, ze
szczególnym uwzględnieniem danych dotyczących rodzaju
potwierdzanych uprawnień i terminów ważności tych uprawnień.
2. Minister właściwy
do spraw turystyki ogłasza, w drodze obwieszczenia, na wniosek
wojewody lub wojewodów, zakres terytorialny regionów
oraz przebieg tras turystycznych, o których mowa w art. 21
ust. 1 pkt 3.
3. Wniosek, o którym
mowa w ust. 2, powinien zawierać:
1) określenie
regionu, ze szczególnym uwzględnieniem przebiegu jego granic
lub określenie przebiegu trasy turystycznej;
2) uzasadnienie
zawierające w szczególności opis miejscowości i obiektów
o znaczeniu historycznym, kulturowym i krajobrazowym lub
posiadających szczególne znaczenie turystyczne, znajdujących
się na trasach turystycznych.
Rozdział 5
Usługi hotelarskie
Art. 35. 1. Usługi
hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które
spełniają:
1) wymagania
co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych
usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt
został zaszeregowany;
2) wymagania
sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami.
2. Usługi
hotelarskie mogą być świadczone również w innych obiektach,
jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, o
których mowa w art. 45 pkt 4, oraz wymagania określone w ust.
1 pkt 2.
3. Za inne obiekty,
w których mogą być świadczone usługi hotelarskie, uważa się
także wynajmowane przez rolników pokoje i miejsca na
ustawianie namiotów w prowadzonych przez nich gospodarstwach
rolnych, jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania co do
wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4, oraz wymagania
określone w ust. 1 pkt 2.
Art. 36. Ustala
się następujące rodzaje obiektów hotelarskich:
1) hotele
- obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w
pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług
związanych z pobytem klientów;
2) motele
- hotele położone przy drogach, zapewniające możliwość korzystania z
usług motoryzacyjnych i dysponujące parkingiem;
3) pensjonaty
- obiekty posiadające co najmniej 7 pokoi, świadczące dla swoich
klientów całodzienne wyżywienie;
4) kempingi
(campingi) - obiekty strzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach,
samochodach mieszkalnych (campobusach) i przyczepach samochodowych,
przyrządzanie posiłków, parkowanie samochodów, a także
świadczące usługi związane z pobytem klientów; obiekty te mogą
dodatkowo umożliwiać nocleg w domkach turystycznych lub innych
obiektach stałych;
5) domy
wycieczkowe - obiekty posiadające co najmniej 30 miejsc noclegowych,
dostosowane do samoobsługi klientów oraz świadczące minimalny
zakres usług związanych z pobytem klientów;
6) schroniska
młodzieżowe - obiekty przeznaczone do indywidualnej i grupowej
turystyki młodzieżowej, dostosowane do samoobsługi klientów;
7) schroniska
- obiekty zlokalizowane poza obszarami zabudowanymi, przy szlakach
turystycznych, świadczące minimalny zakres usług związanych z pobytem
klientów;
8) pola
biwakowe - obiekty niestrzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach.
Art. 37. Ustala
się dla:
1) hoteli,
moteli i pensjonatów - pięć kategorii oznaczonych gwiazdkami;
2) kempingów
(campingów) - cztery kategorie oznaczone gwiazdkami;
3) domów
wycieczkowych i schronisk młodzieżowych - trzy kategorie oznaczone
cyframi rzymskimi.
Art. 38. 1. Zaszeregowania
obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów
dokonuje, kategorię nadaje oraz prowadzi ich ewidencję wojewoda
właściwy ze względu na miejsce położenia obiektu hotelarskiego, z
zastrzeżeniem ust. 2.
2. Zaszeregowania
pól biwakowych dokonuje i prowadzi ich ewidencję wójt
(burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce ich
położenia.
3. Ewidencję
obiektów, o których mowa w art. 35 ust. 2 i 3, prowadzi
wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na
miejsce ich położenia.
4. Przed wydaniem
decyzji w zakresie rodzajów i kategorii obiektów
hotelarskich organy wymienione w ust. 1 mogą zwracać się o opinię do
wyspecjalizowanych stowarzyszeń.
5. Zadania określone
w ust. 2 i 3 są zadaniami własnymi gminy.
Art. 39. 1. Przed
rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, o
którym mowa w art. 35 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany
uzyskać zaszeregowanie tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i
kategorii.
2. W razie
rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który
posiada zaszeregowanie, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca
jest obowiązany wystąpić do właściwego wojewody o potwierdzenie lub
zmianę dotychczasowego zaszeregowania.
3. Przed
rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie, o którym
mowa w art. 35 ust. 2, przedsiębiorca lub rolnik zamierzający
świadczyć usługi hotelarskie w gospodarstwie rolnym jest obowiązany
zgłosić ten obiekt do ewidencji wymienionej w art. 38 ust. 3.
4. Przedsiębiorcy
świadczący usługi hotelarskie w obiektach, o których mowa w
art. 35, mają obowiązek informowania właściwego organu o
okolicznościach powodujących zmianę rodzaju lub kategorii obiektu
hotelarskiego oraz o zakończeniu świadczenia usług hotelarskich.
5. Rolnicy
świadczący usługi hotelarskie w gospodarstwie rolnym mają obowiązek
informowania właściwego organu o zakończeniu świadczenia usług
hotelarskich.
Art. 39a. 1. Przedsiębiorca,
który zamierza rozpocząć świadczenie usług hotelarskich w
obiekcie hotelarskim, może ubiegać się o przyrzeczenie zaszeregowania
obiektu hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju i kategorii, zwane
dalej "promesą".
2. Promesę wydaje,
na wniosek przedsiębiorcy, wojewoda właściwy ze względu na miejsce
położenia obiektu hotelarskiego.
3. Promesa jest
wydawana w formie decyzji administracyjnej na czas określony nie
dłuższy niż dwa lata.
4. Wniosek, o którym
mowa w ust. 2, powinien zawierać w szczególności:
1) oznaczenie
przedsiębiorcy wraz z podaniem jego siedziby i adresu, a w wypadku
gdy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna - miejsca zamieszkania i
adresu;
2) nazwę
obiektu, jeżeli usługi będą świadczone z użyciem nazwy własnej
obiektu;
3) określenie
położenia obiektu, wraz z podaniem jego adresu;
4) wskazanie
rodzaju obiektu hotelarskiego i kategorii, o które ubiega się
przedsiębiorca.
5. Do wniosku
dołącza się ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę lub zmianę
sposobu użytkowania obiektu.
6. W okresie
ważności promesy przedsiębiorca nie może świadczyć usług hotelarskich
w obiekcie, z zastrzeżeniem ust. 7. Przedsiębiorca może używać nazwy
rodzajowej i oznaczenia kategorii do celów informacyjnych i
promocyjnych obiektu hotelarskiego.
7. Wojewoda może, w
drodze postanowienia, zezwolić na rozpoczęcie świadczenia usług
hotelarskich przez przedsiębiorcę, który otrzymał promesę, po
złożeniu przez niego kompletnego wniosku o zaszeregowanie obiektu
hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju i kategorii.
Art. 40. 1. (uchylony).
2. (uchylony).
3. Organy wymienione
w art. 38 mają prawo kontrolować, w zakresie swojej właściwości
miejscowej, przestrzeganie wymagań, określonych w art. 35, w stosunku
do wszystkich obiektów hotelarskich i innych obiektów,
w których są świadczone usługi hotelarskie. Jeżeli obiekt,
pozostający poza ewidencją organu dokonującego kontroli, nie spełnia
wymagań przewidzianych dla rodzaju i kategorii, do których
został zaszeregowany, lub minimalnych wymagań dla innych obiektów
świadczących usługi hotelarskie, organ kontrolujący zawiadamia organ
prowadzący ewidencję obiektu.
4. Organy, o których
mowa w art. 38, mogą wykonywać następujące czynności kontrolne:
1) dokonywać
kontroli wszystkich pomieszczeń i urządzeń wchodzących w skład
kontrolowanych obiektów;
2) żądać
od kierownika obiektu oraz od wszystkich osób, które są
w tym obiekcie zatrudnione, pisemnych i ustnych informacji w sprawach
objętych kontrolą;
3) żądać
okazania dokumentów potwierdzających spełnienie przez obiekt
wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2.
5. Minister właściwy
do spraw turystyki może dokonywać kontroli w zakresie spełniania
przez obiekt hotelarski wymagań przewidzianych dla rodzaju i
kategorii, do których został zaszeregowany. Do kontroli
wykonywanej przez ministra właściwego do spraw turystyki stosuje się
odpowiednio ust. 3 i 4.
6. W razie
stwierdzenia, że obiekt hotelarski nie spełnia wymagań przewidzianych
dla rodzaju i kategorii, do których został zaszeregowany,
minister właściwy do spraw turystyki występuje do właściwego organu o
dokonanie zmiany rodzaju lub kategorii obiektu.
Art. 41. 1. Jeżeli
obiekt hotelarski przestał spełniać wymagania określone dla rodzaju i
kategorii, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, właściwy
organ dokonuje z urzędu zmiany rodzaju lub kategorii obiektu bądź
uchyla decyzję o zaszeregowaniu obiektu do określonego rodzaju.
2. Jeżeli obiekt, w
którym są świadczone usługi hotelarskie, nie spełnia wymagań
określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 lub w art. 35 ust. 2, organ
prowadzący ewidencję obiektu może nakazać wstrzymanie świadczenia
usług hotelarskich do czasu usunięcia stwierdzonych uchybień.
3. Przepis ust. 2
nie narusza uprawnień innych organów, wynikających z odrębnych
przepisów.
Art. 42. 1. Zaszeregowanie,
odmowa zaszeregowania, potwierdzenie zaszeregowania bądź zmiana
zaszeregowania obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju, nadanie,
odmowa nadania lub zmiana kategorii, odmowa wpisu do ewidencji
obiektów hotelarskich i wykreślenie z ewidencji obiektów
hotelarskich, a także nakazanie wstrzymania świadczenia usług
hotelarskich następuje w formie decyzji administracyjnej.
2. Podstawą odmowy
wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich jest decyzja o
odmowie zaszeregowania lub o odmowie potwierdzenia zaszeregowania
obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju i kategorii.
Art. 43. 1. Nazwy
rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich,
o których mowa w art. 36 i art. 37, podlegają ochronie prawnej
i mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu do obiektów
hotelarskich w rozumieniu niniejszej ustawy.
2. Przepis ust. 1
nie dotyczy nazw rodzajów używanych w kontekście, z którego
jednoznacznie wynika, że obiekty te nie są obiektami hotelarskimi w
rozumieniu niniejszej ustawy.
3. Przedsiębiorcy
świadczący usługi hotelarskie mogą do oznaczenia obiektów
hotelarskich, obok nazw rodzajów określonych w ustawie,
stosować inne nazwy.
Art. 44. 1. W
obiektach hotelarskich należy umieścić na widocznym miejscu:
1) nazwę
oraz siedzibę lub imię i nazwisko, a także adres przedsiębiorcy
świadczącego usługi hotelarskie w tym obiekcie;
2) tablicę
określającą rodzaj i kategorię obiektu;
3) informację
o zakresie świadczonych usług wraz z podstawowymi cenami;
4) informację
o przystosowaniu obiektu do obsługi osób niepełnosprawnych.
2. Informacje, o
których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4, należy umieścić również
na zewnątrz obiektu hotelarskiego.
3. Przedsiębiorcy
świadczący usługi hotelarskie w obiektach hotelarskich mogą, w celu
zapewnienia porządku oraz bezpieczeństwa klientów i ich
mienia, wydawać regulaminy porządkowe wiążące wszystkie osoby
przebywające na terenie obiektu.
4. Wykaz wymagań dla
obiektów hotelarskich, odpowiadający rodzajowi i kategorii
obiektu, a także pełny cennik usług powinny być udostępnione na
żądanie klienta.
Art. 44a. 1. Za
dokonanie oceny spełniania przez obiekt hotelarski wymagań
niezbędnych do zaszeregowania obiektu do określonego rodzaju i
kategorii pobiera się opłaty.
2. Minister właściwy
do spraw turystyki określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat
związanych z dokonywaniem ocen określonych w ust. 1 oraz tryb
pobierania tych opłat.
Art. 45. Minister
właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa:
1) wymagania
dla poszczególnych rodzajów i kategorii obiektów
hotelarskich co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym
usług gastronomicznych, oraz warunki dopuszczenia odstępstw od tych
wymagań, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań w zakresie:
a) zewnętrznych
elementów zagospodarowania i urządzenia,
b) instalacji
i urządzeń technicznych,
c) podstawowych
elementów dotyczących funkcji, programu obsługowego i
użyteczności obiektu,
d) części
mieszkalnej,
e) oferty
usług podstawowych i uzupełniających;
2) szczegółowe
zasady i tryb zaliczania obiektów hotelarskich do
poszczególnych rodzajów i kategorii, z uwzględnieniem w
szczególności sposobu oceny obiektu hotelarskiego;
3) sposób
dokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35
ust. 1 pkt 2, z uwzględnieniem w szczególności rodzajów
dokumentów, jakie powinny być dołączone do wniosku o
zaszeregowanie;
4) minimalne
wymagania co do wyposażenia obiektów świadczących usługi
hotelarskie, o których mowa w art. 35 ust. 2 i 3;
5) tryb
sprawowania kontroli nad przestrzeganiem w poszczególnych
obiektach wymagań co do wyposażenia i świadczenia usług,
odpowiadających rodzajowi i kategorii obiektu, o których mowa
w art. 40, z uwzględnieniem w szczególności częstotliwości
dokonywania kontroli i warunków kontroli;
6) sposób
prowadzenia ewidencji obiektów hotelarskich oraz innych
obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie,
ze szczególnym uwzględnieniem danych, jakie powinna zawierać
karta ewidencyjna obiektów hotelarskich, a także innych
obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie.
Rozdział 6
Zmiany w przepisach
obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Art. 46. W
Kodeksie wykroczeń w art. 601 dodaje się § 4 w
brzmieniu:
"§ 4. Kto:
1) wykonuje
bez wymaganych uprawnień zadania przewodnika turystycznego lub pilota
wycieczek,
2) świadcząc
usługi hotelarskie używa nazw rodzajowych lub określenia kategorii
obiektów hotelarskich bez decyzji lub niezgodnie z decyzją,
3) wbrew
obowiązkowi świadczy usługi hotelarskie w obiekcie niezgłoszonym do
ewidencji,
4) świadczy
usługi hotelarskie wbrew decyzji nakazującej wstrzymanie ich
świadczenia
- podlega karze
ograniczenia wolności albo grzywny."
Art. 47. W
ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U.
Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86,
poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz.
321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, z 1993 r.
Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27,
poz. 96 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 83, poz.
426, Nr 90, poz. 446, Nr 141, poz. 700 i Nr 147, poz. 713, z 1996 r.
Nr 41, poz. 177 i Nr 45, poz. 199 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr
23, poz. 117, Nr 43, poz. 272, Nr 54, poz. 348, Nr 60, poz. 369, Nr
75, poz. 471, Nr 88, poz. 554, Nr 96, poz. 591, Nr 98, poz. 602, Nr
106, poz. 677, Nr 113, poz. 733, Nr 114, poz. 740, Nr 121, poz. 769 i
770 i Nr 124, poz. 783) wprowadza się następujące zmiany: (zmiany
pominięte).
Art. 48. W
ustawie z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. Nr
147, poz. 713 oraz z 1997 r. Nr 14, poz. 72, Nr 60, poz. 369, Nr 88,
poz. 554 i Nr 110, poz. 715) w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Warunkiem
otrzymania koncesji, o której mowa w art. 17 pkt 3, jest
ponadto:
1) posiadanie
koncesji organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego, zgodnie
z przepisami o usługach turystycznych,
2) zatrudnienie
przez organizatora turystyki osób, które złożą egzamin
ze znajomości zasad wykonywania polowania oraz zasad ochrony
przyrody."
Art. 49. 1. Osoby,
które przed dniem wejścia w życie ustawy:
1) posiadały
uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek krajowych,
nadane im przez terenowe organy administracji rządowej,
2) zdały
egzamin na przewodnika turystycznego w Polskim Towarzystwie
Turystyczno-Krajoznawczym albo u innego organizatora szkolenia w
zakresie obowiązującym w Polskim Towarzystwie
Turystyczno-Krajoznawczym,
3) posiadały
uprawnienia pilota wycieczek zagranicznych, nadane im przez centralny
organ administracji rządowej do spraw turystyki lub przez instytucję
uprawnioną przez ten organ
- stają się odpowiednio
przewodnikami turystycznymi lub pilotami wycieczek w rozumieniu
ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Osoby, o których
mowa w ust. 1, są obowiązane, pod rygorem utraty dotychczasowych
uprawnień, do wystąpienia, w terminie dwóch lat od dnia
wejścia w życie ustawy, z wnioskiem o potwierdzenie posiadanych
uprawnień oraz ich udokumentowanie.
3. Minister właściwy
do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa sposób i
tryb zaliczania uprawnień, o których mowa w ust. 1, do zakresu
uprawnień przewodników turystycznych i pilotów
wycieczek ustalonego ustawą.
4. W sprawach, o
których mowa w ust. 2, wydaje się decyzję administracyjną.
Art. 50. 1. Zaszeregowanie
obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów
i kategorii na podstawie dotychczasowych przepisów zachowuje
ważność, o ile rodzaj i kategoria obiektu odpowiada wymaganiom
ustalonym w ustawie.
2. Jeżeli do dnia
wejścia w życie ustawy obiekt hotelarski nie został zaszeregowany do
określonego rodzaju i kategorii lub dotychczasowy rodzaj i kategoria
obiektu nie odpowiada wymaganiom ustalonym w ustawie, przedsiębiorca
świadczący usługi hotelarskie w tym obiekcie jest obowiązany
wystąpić, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie aktów
wykonawczych do ustawy, o których mowa w art. 45, do
właściwego organu o zaszeregowanie obiektu według nowych przepisów.
Art. 51. 1. Wpisy
do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie organizowania
imprez turystycznych lub pośrednictwa w zawieraniu umów o
świadczenie usług turystycznych zachowują ważność:
1) w
terminie do dnia 31 grudnia 1998 r.,
2) do
czasu uprawomocnienia się decyzji wydanej na wniosek o udzielenie
zezwolenia, złożony w terminie określonym w pkt 1, nie dłużej jednak
niż do upływu 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
2. Organ zezwalający
zawiadomi właściwy organ ewidencyjny o uprawomocnieniu się decyzji, o
której mowa w ust. 1 pkt 2.
3. Przedsiębiorcy
niepodlegający wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej, a
prowadzący w dniu wejścia w życie ustawy działalność w zakresie
organizowania imprez turystycznych lub pośrednictwa w zakresie
zawierania umów o świadczenie usług turystycznych, mają
obowiązek wystąpienia o wydanie odpowiedniego zezwolenia w terminie 6
miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
4. Do czasu
udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia, przedsiębiorcy, o
których mowa w ust. 3, mają prawo działać na dotychczasowych
zasadach.
Art. 51a. 1. Wojewodowie
tworzą środki specjalne przeznaczone na finansowanie zadań związanych
ze sprawdzaniem kwalifikacji kandydatów na przewodników
turystycznych i pilotów wycieczek, sprawdzaniem znajomości
języka obcego przez przewodników turystycznych i pilotów
wycieczek oraz dokonywaniem oceny spełniania przez obiekty
hotelarskie wymagań przewidzianych dla rodzaju i kategorii, do
których zostały zaszeregowane, zwane dalej "środkami
specjalnymi".
2. Przychodem
środków specjalnych są wpływy z opłat, o których mowa w
art. 34 ust. 1 pkt 8 i art. 44a ust. 2.
3. Ze środków
specjalnych mogą być finansowane:
1) wynagrodzenia
członków komisji egzaminacyjnych dla przewodników
turystycznych i pilotów wycieczek oraz komisji egzaminacyjnych
języków obcych, a także członków zespołów
oceniających obiekty hotelarskie;
2) podróże
służbowe członków komisji egzaminacyjnych dla przewodników
turystycznych i pilotów wycieczek oraz członków
zespołów oceniających obiekty hotelarskie;
3) wydatki
materiałowe, w szczególności związane z wydawaniem legitymacji
dla przewodników turystycznych i pilotów wycieczek.
4. Dysponentem
środków specjalnych jest wojewoda.
5. Dla środków
specjalnych sporządza się roczny plan finansowy, który
obejmuje planowane:
1) przychody;
2) wydatki
na wynagrodzenia;
3) wydatki
na podróże służbowe;
4) wydatki
materiałowe.
Art. 51b. W
sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do wykonywania
działalności gospodarczej, o której mowa w art. 4 ust. 1,
stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie
działalności gospodarczej.
Art. 52. Ustawa
wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
______
1) Niniejsza
ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy
90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych
podróży, wakacji i wycieczek (Dz. Urz. WE L 158 z 23.06.1990).
Dane dotyczące ogłoszenia
aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej
ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w
Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.
1) Przepis
art. 10b w brzmieniu ustalonym przez art. 28 pkt 4 ustawy z dnia 2
lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalności gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) nie zawiera ustępów.
|
